عمومی

کار ابد – باراناخبر

آنها کارگران خانگی هستند. زنانی که به قول خودشان یک عمر برای چرخاندن چرخ زندگی زحمت کشیده اند. از نظافت خانه و پله ها گرفته تا کارهایی مانند ساخت وسایل منزل، حتی مراقبت از افراد مسن و غیره، همه آنها در یک چیز مشترک هستند. آنها نمی دانند تا کی می توانند اینگونه کار کنند و در آینده چه چیزی در انتظارشان است.»

به گزارش باراناخبر، این روزنامه ایران او نوشت: «آنها روز را با بوی تند مواد شوینده و روغن رژگونه شروع می کنند. چند بار پله ها را شسته اند، چند بار از پله ها بالا رفته اند و پایین آمده اند؟ هیچکس اهمیت نمیدهد. چند بار شیشه ها شسته شده و شیشه های لکه دار به صاحبش تحویل داده شده است؟ کابینت ها چند بار برق دار شده اند؟ چند بار حمام را با مواد ضدعفونی کننده شسته اند؟ خودشان را به یاد نمی آورند. آنقدر شسته، مالیده و تمیز می شوند که دستشان نیست. این فقط تمیز کردن نیست. آنقدر سبزی شسته و تمیز کرده اند، پیاز خرد کرده و سرخ کرده اند که دیگر نمی توانند روزی را بدون بوی این چیپس به یاد آورند. اما به گفته آنها از این همه کار جز کمر و پا درد چه سودی برده است که یادگاری ماندگار از این کارهاست. می گویند خوب؟ چه می توانیم بکنیم؟ زندگی دیگر نیست، بالاخره باید برگردد یا نه؟ زندگی کودکان مهمتر است یا آسایش و آسایش ما؟ آنها کارگران خانگی هستند. زنانی که به قول خودشان یک عمر برای چرخاندن چرخ زندگی زحمت کشیده اند. از نظافت خانه و پله ها گرفته تا کارهایی مانند ساخت وسایل منزل، حتی مراقبت از افراد مسن و غیره، همه آنها در یک چیز مشترک هستند. اینکه نمی دانند تا کی می توانند اینگونه کار کنند و در آینده چه چیزی در انتظارشان است؟

آرزو کردن

آرزو 39 ساله است. اولین چیزی که در مورد خودش می گوید این است که چهره من را مثل زنان 60 ساله می بینید. هیچ کس نمی تواند باور کند که من هنوز 40 ساله نشده ام. آرزو درست می‌گوید که سال‌های سخت خانه‌داری او را چنان از پا درآورده است که باورت نمی‌شود 40 سال هم ندارد. دستانش سفت و بی احساس است. بانداژ دور مچ دست راست؛ همان دستی که خیلی درد می کند. او داستان زندگی خود را برایم تعریف می کند:

«از شوهرم سه فرزند دارم که از اول زندگی هزار درد و مرض داشته و حالا نوعی بیماری کبدی به او هجوم آورده است. مخارج سه فرزند و زندگی و بیمه برای من مانده تا حداقل هزینه های درمان زن را تامین کنم. من ماهی 1.5 میلیون دلار برای بیمه و یک میلیون اجاره پرداخت می کنم، بقیه را می خورم و تمام زندگی ام. 20 سال است که خانه و پله ها را تمیز می کنم. البته مراقب سالمندان و بچه ها هم بودم. اما کار اصلی من تمیز کردن خانه و راه پله است.

آهی می کشد و ماسک رنگی را جابجا می کند و چند تار موی سفید را پایین پنهان می کند. دوباره دست هایش را می مالد و قبل از اینکه کارش را تمام کند دوباره می پرسد: “باور می کنی من 39 سال دارم؟” او می گوید: فکر نکنید که من بی سواد هستم. من مدرک دارم و روزی آرزو داشتم معلم شوم، اما جز شستن و مالیدن کاری از دستم برنمی آمد.»

او با تلخی می خندد: «این روزها به جای آن مدرسه را تمیز می کنم. “این بی سود است.”

آرزو فکر می کند هر چیزی سختی های خودش را دارد. به عنوان مثال، مراقبت از سالمندان و کودکان یک نوع دشواری است، و تمیز کردن خانه یک نوع دیگر: “وقتی از سالمندان مراقبت می کنید، روحیه خوبی ندارید و در خانه، دست ها و پاهای خود را احساس می کنید. کار دولت این نیست که بیمه و پس انداز داشته باشد و از داشتن سن بازنشستگی خوشحال باشد. اما باز هم فقط غم انگیز نیست، مواقعی هست که خانه مردم را تمیز می کند اما پول توافق شده را به شما نمی دهد یا مثلا کفش های پاره و لباس های کهنه را بدهند، نمی دانند این کار خستگی را در روح و جسم می گذارد و معلوم نیست چگونه به خانواده برمی گردد. یک دقیقه، فقط یک دقیقه… واقعاً دردناک است.»

در خانه کارگران عادت به دست زدن به چیزی ندارد. بعد یکی به خودش می آید و همان سیب و پرتقالی را که نخورده به او می دهد و می برد خانه. همان میوه در خانه آنها به پنج قسمت تقسیم می شود و همه با لذت می خورند. اما وای بر او وقتی برخوردهای زشتی را ببیند. اصلا فراموش می کنی؟

آرزو که سال هاست به نظافت و انجام کارهای خانه می پردازد، این روزها مشتریان زیادی دارد و روزانه 300 هزار دلار درآمد دارد. یعنی اگر هر روز کار کنید ماهی 9 میلیون ماهی می گیرید. اما این پا و پشت چقدر می تواند طولانی باشد؟ بدن او چقدر می تواند دوام بیاورد؟ گاهی فکر می کند دست و پایش می شکند: «خدا بزرگ است، الان که زنده ام خوبم، به جمع کردن این سه بچه ادامه می دهم. اما او خیلی پیر و سالم است، هنوز چهل سالش نشده است. پشتش را برمی‌گرداند، انگار می‌خواهد به خودش نشان دهد که الان می‌تواند کار کند.

مروارید

مروارید 65 ساله روسری مشکی بر سر دارد. موهای مجعدش از زیر روسری بیرون زده بود. جلوی روسری را با سنجاق بسته می بندد، کتش قهوه ای است و کفش راحتی می پوشد. اولین جمله ای که می گوید این است که نه شوهر دارد و نه پسر. او سال ها پیش شوهرش را از دست داده و تنها دو دخترش را بزرگ کرده است. گرد و خلال شده پر از ضایعات سبزیجات و پوست پیاز. او 17 سال است که محصولات خانگی تولید می کند: «همه چیز را درست می کنم و می فروشم: سبزی، ترشی، مربا، پیاز، سیر، بادمجان. همه چیز به من بستگی دارد. من فقط گهگاه کارگر استخدام می کنم تا سیر و سبزیجات را پوست کنده و در غیر این صورت باید خودم آنها را بشوییم. یک بار کارگری استخدام کردم تا آن را بشوید. مصرف کنندگان از شن و ماسه شکایت کردند. “هیچ کس کار خوبی نمی کند. شما باید کارهای خود را انجام دهید.”

بوی سبزی سرخ شده خانه اش را پر کرده بود. خوبیش اینه که خونه خودشه وگرنه نمیتونه تو خونه اجاره کنه بوی سیر و پیاز و سبزی میده بهش دادم. اما آنقدر دردناک است که نمی گویم. این روزها به نظرم می رسد که دیگر کاری برای انجام دادن ندارم. اما چاره ای نیست، اگر کار دیگری بود، الان می گفتم سه سال بازنشسته می شوم، اما شغل ما نه بیمه دارد و نه بازنشستگی».

مرواریدی این روزها سخت‌تر هم شده است چون قیمت‌ها هر روز بالا می‌رود و مدام باید با مشتری‌هایش چک و چانه بزند و در سن و سالش این همه کار برایش خسته‌کننده است: «هر روز خودم می‌روم در مرکز خرید. یک روز می بیند که تمام روز بادمجان می خورم، یک روز سبزی و حبوبات می بیند، یک روز می بیند که من نظم ندارم و بیکارم. من دیگر نمی توانم قیمت را کنترل و چانه بزنم. امروز چند عدد سیب زمینی خریدم 17000 تومان. مشتری دیگر باید درک کند که خرید و تهیه آن چقدر دشوار است. آنها به قیمت جان ما نیز می روند.

مروارید در حالی که سبزیجات خود را سرخ می کند، به صراحت در مورد نگرانی های خود صحبت می کند و مهم ترین نگرانی این است که تا چه زمانی می تواند اینطور کار کند. به قول او احساس گمراهی و ناتوانی می کند. “چه اتفاقی برای من خواهد افتاد؟” با نگرانی می پرسد. “خداوند عاقبت همه ما را عاقبت بخیر کند.”

صدیقه

صدیق 76 ساله در حال تبلیغ آشپزی خود در اتوبوس است. یک تکه کاغذ هست که می گوید: «آشپزی در خانه و خارج از کشور». من هر خورش ایرانی خوشمزه ای که بخوای میپزم و تحویل میدم. “البته می توانید در خانه آشپزی کنید.”

صدیقه خانم هنگام راه رفتن کمی روی زمین راه می رود. با این حال، آنها با اشتیاق زیادی صحبت می کنند. چند زن علاقه مند هستند که بپرسند چه غذایی درست می کند؟ او می گوید: خرده نان، گوشت چرخ کرده، فسنجان، آلو اسفناج و هر غذایی که به ذهنش می رسد. همه خوردند توبه نکردند و عاشق شدند. می گویند کار دست شما مهم نیست.

صدیقه خانم پله ها و پله ها و خانه را تمیز کرد. این کاری است که او سال ها انجام می دهد. به گفته خودش آنقدر از پله ها بالا رفت و پایین آمد که دیسک به پشتش خورد و حالا به زور دارد کار را انجام می دهد. پایش آنقدر درد می کند که می توانم بگویم نه، اما چاره ای ندارد و نمی تواند بی کار بماند. او تنها زندگی می کند و سه پسرش بدتر از او هستند: «یکی از آنها، بنده خدا، یک زن معلول دارد و نمی تواند زندگی اش را اداره کند. هر دو مستاجر هستند و هزار بدبختی دارند. به مامان می گویند یک کاری بکند. از بچگی خیلی چیزها دیده اند، کار می کردم، فکر می کنند الان می توانم. آنها دیگر نمی دانند که ما نمی توانیم خانه را تمیز کنیم. بعضی از همسایه ها شیرینی مرا خوردند و گفتند فوق العاده است. برخی از آنها مهمان داشتند، غذا سفارش دادند، پختند و من پول گرفتم. من هنوز دارم تبلیغ میکنم حتی یک مرد مجرد به من غذا سفارش داد و من هر هفته برای او غذا درست می کنم. «درآمد او زیاد نیست، اما بهتر از هیچ نیست؟

خانم سادیکا می ترسد به خانه کسی برود. می گوید زمان و فصل خوب نیست و اگر کسی را بشناسد به خانه اش می رود و آشپزی می کند وگرنه خانه اش راحت تر است: «ماهی یک و نیم تا دو میلیون ماهی دارم. تو می دانی که خدا گفت از تو دور شو، به من برکت بده! من تا زمانی که زنده ام کار می کنم. این یعنی من چاره ای ندارم.» پاهای آنها از اتوبوس خارج شده است.

خاطره، مریم و فاطمه نیز کارگران خانه هستند. آنها هم حرفه هایی شبیه آرزو، مروارید، صدیقه دارند و از رنجی می گویند که پایانی برایشان ندارد. آنها قوانین دقیق عملیات را نمی دانند. آنها فقط می دانند که هیچ بازنشستگی و بیمه ای برای آنها وجود ندارد. آنها فقط می دانند که باید کار کنند و کار کنند. اما تا کی؟ این چیزی است که آنها را نگران می کند.

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا