عمومی

از قهرمانان ملی تا دشنام های ضد ملی

همانطور که من این یادداشت کوتاه را می نویسم، عربستان سعودی 2-1 مقابل آرژانتین پیروز شد و اولین شگفتی جام جهانی 2022 را خلق کرد، همان آرژانتینی که مردم در سال 2014 با شکست 1-0 ایران به آن علاقه داشتند. آبگرفتگی خیابان ها البته نه به خاطر پیروزی حریف! اما به خاطر عملکرد پرافتخار تیم ملی ایران.

کوپر در جای دیگری از کتاب «فوتبال علیه دشمن» می گوید: «وقتی یک بازی برای میلیاردها نفر مهم می شود، دیگر نباید آن را فقط یک بازی در نظر گرفت، فوتبال هرگز فوتبال نیست، این ورزش جنگ ایجاد می کند. حال چه کسی در جنگ بین کشور و کشور متخاصم به اردوگاه دشمن پناه می برد و برای شکست کشورش دعا می کند!؟

عربستان سعودی که امروز آرژانتین را شکست داد یکی از بدترین کشورهای جهان از نظر دموکراسی است که حتی درک اولیه ای از مفهوم انتخابات ندارد و تا چند سال پیش زنان حتی اجازه رانندگی نداشتند. . کشوری که مخالفان سیاسی خود را توصیف می کند و می سوزاند (پرونده خاشقجی)، اما آیا کسی به بازیکنان تیم عربستان برای حضور در جام جهانی یا دیدار با بن سلمان توهین می کند؟

آرژانتین، کشور شکست خورده امروز و یکی از غول های فوتبال جهان، در سال 1978 با دنیل پارسارلای افسانه ای برای اولین بار قهرمان جام جهانی شد. اتفاقا او یکی از بدنام ترین دیکتاتورهای آمریکای جنوبی در تمام دوران بود. جام جهانی در اوج جنگ بین ویدلا و حریفانش برگزار شد و او به شدت مخالفانش را سرکوب کرد که در تاریخ سیاسی آمریکای جنوبی به “جنگ کثیف” معروف شده است، اما باز هم فوتبالیست های آرژانتینی کار خود را انجام دادند. حرفه ای؛ فوتبال برای آبرو و نام کشور و از زمانی که قهرمان جهان شدند.

در سال 1982، ژنرال های آرژانتینی تحت اقتدار بریتانیا به جزایر فالکلند در اقیانوس اطلس جنوبی حمله کردند تا توجه جامعه داخلی آرژانتین و اعتراضات عمومی را کاهش دهند (آرژانتین ادعای ارضی نسبت به این جزایر دارد)، اما آنها به سختی از انگلیس شکست خوردند و حتی رهبری شدند. در آرژانتین، دیکتاتوری نظامی ژنرال گالتیری سرنگون شد.

اما در جام جهانی 1986 مکزیک این تیم فوتبال آرژانتین بود که انتقام جنگ دیکتاتورهای نظامی آرژانتین را از انگلیس گرفت و مارادونا با دو گل و یک توپ دستی در دروازه شاهکار انگلیس را تکمیل کرد. پیتر شلتون انگلیسی، و آن را «دست خدا» نامید، معروف بود که علناً اعلام کرد: دست خدا انتقام جنگ فالکلند بود.

در بازی ایران و انگلیس در جام جهانی 2022 دیدم که عده ای از هموطنانم طرفدار انگلیس بودند و برای پیروزی این تیم لحظه شماری کردند و این تیم را تشویق کردند و در صد و چند سال اخیر این تیم را تشویق کرده است. فعال بوده است. تنها دو بار در جنگ جهانی اول و دوم در اشغال نظامی ایران شرکت کرد.

دقیقاً چهار سال و پنج ماه پیش در تابستان 2018 و در جام جهانی روسیه، تقریباً همین اعضای تیم ملی فوتبال ایران قهرمان ملی کشورشان شدند و نمایش دراماتیزه شدن بازی آنها مقابل اسپانیا، پرتغال و مراکش باب شد. در جاده ها و فضای مجازی. روسیه میزبان بزرگی بود و تیم ملی ایران یکی از میهمانان بزرگ و برجسته جام جهانی 2018 بود، اما پس از چهار سال روسیه به شخصیت بدی در عرصه جهانی تبدیل شد و تیم ملی ایران به شخصیت بدی تبدیل شد. همچنین به برخی از آنها شخصیت بد صحنه محلی شده و مستحق بدترین توهین ها است!

شاید تغییر افکار عمومی دنیا در مورد روسیه تا حدودی درست باشد، اما ناعادلانه نادیده گرفته شده تیم ملی ایران بوده و به راستی شایسته ترین و با استعدادترین فرزندان خاک و خاک هستند. که با تلخی و رنج فراوان در دمای زیر صفر توانسته اند خود را به بزرگترین استادیوم های جهان برسانند و برای تیم ملی خود آسیب های جدی دیده اند (بینی شکسته و خون آلود بیرانوند در بازی دیروز) امروز مورد حمله چند نفری قرار گرفتند. که برخی از آنها خشتی برای کشور خود بوده اند و دریافت نکرده اند.

از فوتبالیست ها به ویژه بازیکنانی که در دوران حرفه ای خود هستند نباید انتظار کار سیاسی و فعالیت سیاسی داشت و این افراد آمادگی خوبی برای فوتبال دارند و نه سواد سیاسی و نه مهارت سیاسی دارند و همچنین از نظر سنی به آنها نرسیده است. بلوغ کار سیاسی و ورود آنها به این گونه مسائل اساساً اشتباه است، اکثر این بازیکنان از دوران نوجوانی در محوطه های منزوی و اردوهای باشگاهی و ملی حضور داشته اند و تنها انتظار از آنها این است که به بهترین شکل فوتبال بازی کنند.

بعد از حرفه ای بودن فوتبال، اگر درس سیاسی و اجتماعی می خواندند و وارد این عرصه می شدند که محل ورود به حساب می آید، اما با تحصیلات ابتدایی و کلاس پنجم، نوشتن مانیفست سیاسی از همه چیز مضحک تر است. !

در تاریخ یادم نمی آید و جایی نخوانده ام که یک فوتبالیست در جام جهانی کار بزرگ سیاسی کرده باشد و این توقع از جوانان ایرانی هم بیهوده است.

چهار سال پیش دماغی به داد دروازه بان تیم ملی ایران آمد و پنالتی رونالدو را گرفت (خود بیرانوند این شوخی را انجام داد) و قهرمان آن سال شد. و عقده گشوده شده و تصویر ثبت شده از بیرانوند در اوج درد وحشتناک، گیجی و خونریزی پس از ضربه، خود گویای این است که این دردها را برای کی می کشیم؟ چرا اینقدر ناسپاسی؟

کشور این روزها درگیر اتفاقات تلخی است و هیچ کس منکر آن نیست، اما هدف وحدت ملی جز این شکست شش بر دو مقابل انگلیس نتیجه ای ندارد و انگلیس با این حربه بارها باعث باخت و باخت کشور ایران شده است. هدف قرار دادن وحدت ملی ما و آسیب های آن هنوز در تاریخ کشور ما مشهود و مشهود است و در نهایت این شکست به نام ایران و نه به نام شخص یا جریان دیگری رقم می خورد.

*دکترای روابط بین الملل، مدرس دانشگاه و مدیر گروه مطالعات مناقشه و همکاری خاورمیانه در پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانه

6565

دکمه بازگشت به بالا